De drie staatsgoden van het Romeinse rijk zijn de oppergod Jupiter, zijn echtgenote Juno en Minerva, godin van wijsheid en oorlog. Ook Minerva’s tegenhangers Mars en Mercurius, de godenboodschapper en god van de handel, hebben een belangrijke positie in de Romeinse religie. Vanaf de regeringstijd van keizer Augustus (27 voor Christus-14 na Christus) doet daarnaast de keizerverering zijn intrede, waarbij keizers als goden worden vereerd. Dat gebeurt ook in de legerkampen, waar in het vaandelheiligdom een borstbeeld van de heersende keizer te vinden is. In Woerden is zelfs een altaar gevonden dat aan twee goden en een keizer gezamenlijk is gewijd.

In door hen overheerst gebied leggen de Romeinen een opvallende tolerantie aan de dag ten aanzien van plaatselijke godheden. Dit is één van de slimme methodes voor een soepele acceptatie van het Romeinse gezag. Zo treedt een vermenging op van inheemse en Romeinse goden volgens de zogeheten interpretatio Romana: er ontstaan combinaties van Romeinse en inheemse goden die veel op elkaar lijken, zoals Mercurius Arvernus, Mars Halamarthus en Hercules Magusanus. In de inheemse nederzetting van Houten is een altaar aangetroffen dat gewijd is aan de laatstgenoemde god.

Boven de limes, in het vrije Germanië, domineert de Germaanse cultuur met als belangrijkste goden Wodan (Odin), Tiwaz (Irmin), Thor (Donar) en Freya. Wodan is wereldheerser, god van oorlog en dood, maar ook van wijsheid en poëzie. Zijn rechterhand Tiwaz beheerst de rechtspraak, de krijgsgod Thor staat voor onweer en vruchtbaarheid en Freya is een belangrijke vruchtbaarheidsgodin. In onze dagen van de week zijn deze goden nog altijd te herkennen: Tiwaz-dinsdag, Wodan-woensdag, Thor-donderdag en Freya-vrijdag.