In 1977 stuitten onderzoekers in de bodem op een huisplattegrond. Dit lag in de Romeinse tijd op een tamelijk groot erf, omgeven door een sloot of gracht, aan de oever van een kreek. Er werden ook resten van twee houten steigertjes gevonden, één voor bij hoog en één voor bij laag water. Op het erf bevonden zich verscheidene waterputten. Het terrein was in elk geval aan één zijde door een houten palissade beschermd tegen indringers. Waarschijnlijk lag hier een (ophaal?)brug over de omringende gracht. Op het terrein bevonden zich verder twee graanschuurtjes, zogenaamde spiekers. Dit soort schuurtjes staat op palen, als bescherming tegen muizen en ander ongedierte.

Het centrale gebouw was ongeveer 20 meter lang en 6,5 meter breed en had een tweeschepig deel om te wonen en een drieschepige stal voor het vee. Twee ingangen aan de lange zijden leidden naar het woonhuis en één aan de achterkant naar de stal. Het boerenhuis werd door een greppel omringd, die bij de huisdeuren was onderbroken. Deze diende om afdruipend water van het dak af te voeren, zodat de bewoners het binnen droog hielden. Op het erf waren verder opvallend veel smalle geulen gegraven, waarvan niet bekend is waarvoor ze bedoeld waren.

De boerderij zelf was opgetrokken uit een houten paalconstructie met wanden van gevlochten takken, die tegen weer en wind waren dichtgesmeerd met klei. Het dak was bedekt met stro of riet. De vroegste bewoners bouwden hun onderkomen waarschijnlijk rond het jaar 100. De laatste bewoners vertrokken er in het midden van de derde eeuw. In deze periode waren in de streek Romeinse soldaten gelegerd; de dichtstbijzijnde legerkampen waren Utrecht en Vleuten-De Meern.

Welke inheemse producten de boeren van Batau-Noord aan het Romeinse leger leverden, is niet zeker. De spiekers en fragmenten van molenstenen wijzen in elk geval op graanteelt. Dierenbotten van diverse huisdieren geven aan dat hier een gemengd agrarisch bedrijfje was gevestigd. Ook zijn er spinstenen aangetroffen, nodig voor het spinnen van wol of vlas.