Iedereen was bij de hernhutters gelijk: rijk of arm, koopman of boer. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de uniforme kleding, die een sobere stijl had.
Daarnaast voorzag de gemeenschap geheel in het eigen onderhoud, waarbij de rijkeren de armen hielpen en er een bepaalde mate van gelijkheid bestond. Op het terrein van Slot Zeist verschenen na de stichting al snel allerlei ambachtelijke bedrijfjes, zoals een bierbrouwerij en een textielhandel, waaruit tenslotte een complete huisindustrie voortkwam.

De geschiedenis van de hernhutters begon in het 15de-eeuwse Moravië (Tsjechië). Pastoor Johannes Hus (1369-1415) predikte hier in 1402 openlijk tegen de misstanden van de katholieke kerk. In 1415 stierf de hervormingsgezinde Hus op de brandstapel in Constanz. Zijn aanhangers sloten zich aaneen tot een bond, de Broedergemeente. Zij ontwikkelden een eigen theologie waarmee ze de protestantse Tsjechische adel achter zich wisten te krijgen. Maar het tij keerde toen in 1620 het katholieke Habsburgse bewind in Tsjechië met harde hand de Contrareformatie inzette.

De broeders moesten vluchten: het katholicisme werd vanaf dat moment de verplichte staatsgodsdienst en elke andere geloofsopvatting gold als ketters. Een deel van Hus' volgelingen vestigde zich in het grensgebied van Moravië en Saksen (Duitsland). In 1722 verleende de Graaf Zinzendorf deze kleine groep onderdak op zijn Saksische landgoed. De gemeenschap kreeg de naam 'Herrnhut', onder de hoede des Heren.
Voor een hernhutter was en is het dagelijks leven een liturgische bezigheid: sober, vroom en toegewijd staat hij of zij in het aardse bestaan, waarbij het leven en lijden van Christus de leidraad vormen. Daarnaast besteden hernhutters veel aandacht aan scholing, opleiding en zending.