De begraafplaats van de hernhutters ligt tussen het Zusterplein en Slot Zeist. De meeste grafstenen vermelden een zogenaamde 'dagtekst' - de tekst die de broeder of zuster begeleidde bij de dagelijkse werkzaamheden - van de geboortedag van de overledene. Wie de grafstenen leest, zal verbaasd staan van de variatie in herkomst van de overleden hernhutters. Uit bijna alle zendingsgebieden ligt hier wel een lid begraven, van Groenland tot Suriname en Afrika.

De wandelpaden zijn aangelegd in de vorm van een kruis, waarlangs lindebomen staan. De lindeboom met zijn hartvormige bladen symboliseert vermoedelijk de 'Herzenreligion' - het geloof direct vanuit het hart - van de gemeente. Het grasveld van de begraafplaats verwijst naar het paradijselijke groen.
Bij het begraven van overledenen is de koorindeling gevolgd. In de rij naast de ongehuwde broeders liggen de gehuwde mannen, daarnaast de weduwnaars en dan de knapen. Ook de zusterkant kent een dergelijke indeling van ongehuwd, gehuwd, weduwnaar en kind.

Op de destijds nieuwe hernhuttervestiging Slot Zeist overleed in 1747 als eerste het vierjarige meisje Anna Hasselman. Haar grafsteen is dan ook de eerste in de tuin, links voor het slot naast een grote vijver. Ook de lindebomen dateren uit 1747. De gemeente Zeist had de hernhutters op dat moment nog geen officiële toestemming gegeven om een begraafplaats te openen. Daarom werden de doden door de kistdragers in stilte begraven. De hernhutters bleven in de slotzaal achter en zongen opstandingsgezangen. Dit deed de gemeenschap binnen, om niet teveel ruchtbaarheid aan de begrafenissen te geven.

Het bezit van een eigen begraafplaats of gottesacker (godsakker) was en is voor de hernhutters essentieel. Het was een belangrijke reden voor de verhuizing van hun eerste nederzetting in IJsselstein naar Slot Zeist.
De dood beschouwen de hernhutters als 'Heimgang', een weg naar het hemelse vaderland en paradijs. De inrichting van de begraafplaats is hiernaar een verwijzing. In de liturgische geschriften van oprichter Zinzendorf staat dat hernhutters hun godsakker 'ordentelijk en sierlijk, zoals de tuin van de Heer, moeten aanleggen, inrichten en beplanten'.