Het Utrechtse legerkamp - gelegen onder het huidige Domplein - kende vijf bouwfasen tussen ongeveer 40 en 270. De eerste vier forten hadden houten gebouwen. Rond 210 kreeg het kamp een stenen ommuring met stenen hoofdpoorten en een nieuw type ronde hoektorens. Ook de principia is toen in steen opgetrokken. In dit hoofdgebouw vonden alle administratieve werkzaamheden plaats; het was het belangrijkste gebouw in het castellum en het ook van binnen luxe uitgevoerd, met onder meer heteluchtverwarming. Mogelijk is de mozaïekvloer ook verwarmd geweest. Vloerverwarming en mozaïekvloeren waren een veelvoorkomende combinatie bij de Romeinen, overigens ook in badruimten.

Het vloerfragment van het Domplein bestaat uit witte en zwarte steentjes, ingelegd in witte metselspecie. De steentjes vormen een geometrisch patroon van witte vlakken en zwarte banden. Mozaïek was een kostbare vorm van vloerbedekking: het is in Nederland zelden aangetroffen, en dan alleen op plaatsen waar zich Romeinse villa's - boerenhofsteden - bevonden. In het noorden van het Romeinse rijk hadden de vloeren in villa's echter meestal een gekleurde cementlaag.