Terra sigillata wordt overal in het Romeinse rijk vervaardigd, van Klein-Azië tot Duitsland. De hier gelegerde Romeinse troepen importeren het aardewerk uit verschillende productiecentra in Frankrijk en Duitsland. Daar werken de pottenbakkers met een vormschotel, een soort mal waarin een reliëfversiering is geponst. De keramist plaatst deze (gebakken) vorm op de draaischijf en brengt de speciale rode klei erin aan. Als de klei in de vorm droog is, laat de kom makkelijk los uit de vorm. Op deze manier kan een hele serie identieke kommen worden gemaakt. Vervolgens wordt elk stuk aardewerk voorzien van een laagje kleislib, gemaakt van dezelfde rode klei. Bij het bakken op een temperatuur tot maximaal 960 graden ontstaat de kenmerkende satijnglanzende afwerking.

Bij de hierboven getoonde kom van terra sigillata is door de breuk goed te zien hoe regelmatig en dun de klei is verwerkt. Aan de zijkant is nog iets van de reliëfdecoratie zichtbaar, afkomstig uit de vormschotel. Dit komfragment is overigens niet opgegraven in een Romeins legerkamp, maar op de plaats waar zich een inheems dorp bevond. Ook op andere niet-militaire plaatsen in Utrecht is dit type aardewerk geregeld aangetroffen, onder meer in Wijk bij Duurstede-De Horden (afbeelding hiernaast).