Inmiddels zijn de twee weefsels door de inwerking van grondzuren zwart geworden. Onderzoek wees uit dat het linnen oorspronkelijk niet gekleurd is geweest. Wel is nog te zien dat de fragmenten op verschillende wijze zijn geweven: één in ‘ruitkeper’ (afbeelding 1), waarbij tijdens het weven een ruitvormig patroon van blokjes ontstaat, en één in een variant op de ‘Panamabinding’ (afbeelding 2), een ingeweven motief van grote blokken. Uit deze manier van weven – en uit nog enkele andere zaken - is informatie over de herkomst van de fragmenten te halen.

Zo is bekend dat de genoemde Panamabinding juist in de oostelijke provincies van het Romeinse rijk populair was voor het weven van linnen. Bij inheemse volken in het noorden kwam het weven van linnen nauwelijks voor - dat gebeurde met wol - en was de Panamabinding evenmin in gebruik. Dat wijst erop dat in elk geval textielfragment A uit Vechten van Romeinse herkomst is. Ruitkepers kenden zowel de inheemsen als de Romeinen. Fragment B hoeft dus niet zonder meer Romeins te zijn, maar dat is wel waarschijnlijk. Zeker gezien de vindplaats, een Romeinse schoen.

Uit de manier waarop de linnendraden zijn gesponnen, kunnen we nog meer informatie afleiden. Als bij het spinnen van het linnen de vrijhangende spinspoel met de klok meedraaide, kreeg de draad een zogeheten Z-torsing (ofwel: rechtshandig gesponnen). Dat is ook het geval bij de beide Vechtense fragmenten. Zo’n Z-torsing is typerend voor de noordelijke provincies van het Romeinse rijk. Vermoedelijk is het linnen in dit gebied tussen Rhône en Rijn zowel verbouwd als gesponnen. Waar het is verwerkt, is onzeker, maar op de plaats van het legerkamp Vechten zijn verscheidene materialen voor weven en naaien gevonden. Wie weet gebeurde dit wel door soldaten uit het kamp.